Καλώς σας (ξανά)βρήκα!

Το blog αυτό είναι ένα παλιό-νέο εγχείρημα. Βλέπετε, είμαι ενεργός blogger από το 2003. Ένας Μαθουσάλας της ελληνικής μπλογκόσφαιρας, θα πουν κάποιοι, και δεν θα έχουν άδικο. Την εποχή εκείνη τα ιστολόγια είχαν ξεκινήσει να ανθίζουν το ένα μετά το άλλο, φτάνοντας μερικές εκατοντάδες. 

Άλλοι ξεκινούσαν από το blogger, άλλοι στο pathfinder.gr (ναι, υπήρχε ελληνική υπηρεσία blogging) και άλλοι πήγαιναν στο wordpress. Εγώ, ως γνωστός περίεργος και πειραματιστής στο χώρο, είχα στήσει ουσιαστικά μια μικρή υπηρεσία που ανεβαζε το κάθε κείμενο ως ξεχωριστή σελίδα html. Μη ρωτήσετε γιατί. Γιατί έτσι.

Αρχικά ξεκίνησα με ένα προσωπικό ιστολόγιο υπό τον τίτλο "Ο κόσμος όπως τον βλέπω εγώ". Παρακολουθούσα τα τεκταινόμενα στο χώρο, διάβαζα πολύ άλλους, μικρούς και μεγάλους λογαριασμούς στην ελληνική πραγματικότητα και συμμετείχα αρκετά μπορώ να πω. Έζησα την άνοδο και την πτώση υπηρεσιών όπως το monitor του Βρυώνη και το sync του Δρανδάκη, την είσοδο δημοσιογράφων στο χώρο των ιστολογίων, την λυσσαλέα επίθεση στα "ανώνυμα ιστολόγια" από τα κυρίαρχα ΜΜΕ και εν τέλει την κυριαρχία των μέσων κοινωνικής δικτύωσης και τον αργό θάνατο των περισσότερων ιστολογίων της εποχής.

Ταυτόχρονα, είχα ξεκινήσει και ένα δεύτερο blog, θεματικό, για την επιστήμη μου. Αυτό υπάρχει ακόμη, αν και πέρασαν σίγουρα οι ημέρες της δόξας του, καθώς, ώντας Μαθουσάλας όπως είπαμε, δεν μπόρεσα να καβαλήσω το κύμα των μέσων κοινωνικής δικτύωσης. Η καθημερινή παρουσία, οι γρήγοροι ρυθμοί και το πλούσιο οπτικοακουστικό υλικό ήταν κάτι πέρα από τα νερά μου και το δικό μου ρυθμό.

Το προσωπικό μου ιστολόγιο λειτουργούσε έως και πριν από λίγα χρόνια, όπου έγραφα σκόρπιες σκέψεις για θέματα της καθημερινότητας και της επικαιρότητας. Ταυτόχρονα, ήμουν σχετικά ενεργός και στο Twitter (νυν Χ). Και κάπου εκεί ήρθε το ξενερωμα. Το twitter ήδη πριν την περίοδο καραντίνων του 2019-2021 ήταν αρκετά τοξικό. Κομματικοί στρατοί, βρισιδια, κατάρες κυριαρχούσαν εκεί μέσα. Και αυτό, σε συνδυασμό με τον διαγωνισμό ατάκας που ανέκαθεν χαρακτήριζε το μέσο, ήταν κάτι που με απωθούσε. Νομίζω ήταν το 2019 όταν και έκανα το λάθος να πέσω θύμα ενός τρολ που παρουσιαζόταν ως ένας γνωστός δημοσιογράφος-πολιτικος. Αναδημοσίευσα ένα ψευδές κείμενο με υπερβολικές (αλλά πολύ πειστικές) δηλώσεις που θα μπορούσε να κάνει το εν λόγω πρόσωπο. Τότε μου την έπεσαν οι κομματικοί στρατοί να με φανε, ο ίδιος με κατηγόρησε ότι ήμουν πληρωμένος από το αντίπαλο πολιτικό στρατόπεδο και πως θα "με ξεμπροστιαζε". Είδα το λάθος μου βέβαια, ζήτησα εννοείται συγνώμη δημόσια και έκανα και ανάρτηση επανόρθωσης. Και εκεί έληξε τυπικά το θέμα. Μέσα μου όμως δεν είχε λήξει. Μάλλον είχε αρχίσει. Άρχισε να με προβληματίζει έντονα όλη αυτή η τοξικότητα. Δεν ήθελα να είμαι μέρος όλου αυτού του διαδικτυακού τοπίου. Και έτσι πήρα την απόφαση να πέσω σε διαδικτυακό "λήθαργο". Έκλεισα το λογαριασμό μου στο Twitter, έσβησα και το προσωπικό μου ιστολόγιο (το οποίο τότε ήταν σε προσωπικό server, με ονοματεπώνυμο κτλ) και κράτησα απλά το θεματικό μου ιστολόγιο, το οποίο τρέχω με τους ρυθμούς που θέλω εγώ (και ευτυχώς ή δυστυχώς όχι όπως επιβάλει η σύγχρονη διαδικτυακή κουλτούρα, οπότε πετάει "χαμηλά" στο ραντάρ).

Μέσα μου βέβαια συνέχισε να καίει αυτή η φλόγα της προσωπικής έκφρασης. Ίσως να ήταν βέβαια και αυτό το αίσθημα του γέρου που αναπολεί τις "παλιές, καλές ημέρες". Όπως και να έχει, ξαφνικά είδα ότι νέα μέσα άρχισαν να πετάγονται στο χώρο και να αποκτούν δυναμική. Χάρη στον Μάσκ και την ενθάρρυνση της τοξικότητας στο Χ, πολύς κόσμος την έκανε με γοργά πηδηματάκια στο BlueSky. Και είχε και ελληνικό κοινό. Αυτό έλειπε ιδιαίτερα σε άλλα εγχειρήματα του χώρου (πχ είχα δοκιμάσει και το Mastodon), καθώς εκεί ένιωθα πως ήμουν εγώ και κάποιοι μαλλιαδες ξένοι προγραμματιστές και geeks. Όπως και να έχει, στο BlueSky εμφανίστηκαν παλιες γνώριμες παρουσίες και άρχισα κ εγώ να γίνομαι πιο ενεργός και να βρίσκω τον παλιό μου εαυτό.

Το ένα έφερε το άλλο και έτσι αποφάσισα να δημιουργήσω το ιστολόγιο μου εκ νέου, από τις στάχτες του. Δυστυχώς δεν έχω πλέον καν τα παλιά μου posts, καθώς αυτά μάλλον χάθηκαν μεταξύ των backups. Εάν τα είχα, μάλλον θα τα έβαζα. Ίσως πάλι βέβαια καλύτερα που δεν τα έχω. Άλλος ο jimhellas του 2003, 2010 ή 2015 και άλλος ο σημερινός μεσήλικας. Και αυτό το ιστολόγιο θέλω να αντικατοπτρίζει εμένα στο σήμερα. 

Εδώ λοιπόν θέλω να ανεβάζω κείμενα με σκόρπιες σκέψεις και συναισθήματα για το σήμερα και προβληματισμούς για το αύριο. Απλά, όμορφα, χωρίς να επιζητώ κάτι παραπάνω. Έξω είμαι ο Δημήτρης. Εδώ, ο παλιός, καλός jimhellas. Ποιος ξέρει, ίσως να κλείνει ένας κύκλος, όπως ακριβώς ξεκίνησε. 

Καλώς σας (ξανα)βρήκα λοιπόν!