Με αφορμή τη χθεσινή έναρξη της προεδρίας Trump, η οποία έγινε με ιδιαίτερη λαμπρότητα αλλά και παγωμάρα από μεγάλο μέρος της ανθρωπότητας, νομίζω πως αξίζει να προβληματιστούμε για ορισμένα πράγματα.
 |
| Δημιουργία AI (DALL-E) |
Ο Trump σε μεγάλο βαθμό βασίστηκε σε μια ακροδεξιά ατζέντα και ρητορική μίσους εναντίον μειονοτήτων ανθρώπων μέσα με διαφορετική σεξουαλική ταυτότητα, μια ρητορική προβολής του μεγαλείου της Αμερικής, του ισχυρού αυτού του πλανήτη ο οποίος μπορεί να συνθλίψει οποιονδήποτε είναι αδύναμος και στέκεται εμπόδιο στο οποιοδήποτε σχέδιο αυτής της μεγάλης αυτοκρατορίας. Με άλλα λόγια βασίστηκε σε μια λαϊκιστική ατζέντα η οποία ακούγεται ευχάριστα στα αυτιά ενός απλού πολίτη οποιος ψαχνει ένα μεγαλείο, ένα σκοπό και να βρει στο που ακριβώς είναι σπουδαίος μέσα στην σκληρή η καθημερινότητα του.
Βλέπετε, για τον απλό πολίτη όποιος παλεύει από το πρωί μέχρι το βράδυ για να ζήσει αυτός και η οικογένειά του και βλέπει πως εν τέλει ποτέ δεν κατάφερε να ζήσει αυτό που στην άλλη όχθη του ωκεανού ονομάζουν αμερικανικό όνειρο, πρέπει κάποιος να φταίει για αυτή την κατάντια. Το μόνο εύκολο είναι σε αυτές τις περιπτώσεις να στραφεί κανείς εναντίον αυτών που βλέπει ως τους πιο αδύναμους.
Αυτό αλλάζει ανά εποχή και ανά πληθυσμιακή ομάδα. Για παράδειγμα, αν πάρουμε ως παράδειγμα τη δική μας ιστορία, κάποτε οι Πόντιοι και Μικρασιάτες πρόσφυγες ήταν στόχος ακραίας ρητορικής μίσους
Διαβάζουμε σε ένα σχετικό άρθρο του tvxs:
Ο αρχικός εκνευρισμός που ένιωσαν οι ντόπιοι για τους πρόσφυγες της Μικρασιατικής Καταστροφής πήρε σύντομα τη μορφή εχθρότητας. Η ρατσιστική συμπεριφορά κατά των προσφύγων θα αποτελέσει γενικευμένη κοινωνική συμπεριφορά, τόσο των Ελλαδιτών Ελλήνων, όσο και των εθνικών και θρησκευτικών μειονοτήτων που κατοικούσαν τότε στην Ελλάδα. Δεν θα υπάρξουν σημαντικές εκδηλώσεις κοινωνικής αλληλεγγύης. «Η βρισιά ΄΄τουρκόσπορος΄΄ μαζί με σωρό ανάλογες βρισιές, όπως ΄΄σκατοουγλούδες΄΄, ΄΄παληοαούτηδες΄΄ κ.λπ. ήταν στην ημερήσια διάταξη, από ανώτερα και κατώτερα κυβερνητικά όργανα…». Το συναίσθημα αυτό περιγράφεται από τον Π. Κανελλόπουλο: «Μια μεγάλη μερίδα του πληθυσμού, που από το 1915 είχε διχασθεί δεν αντίκρυσε τους πρόσφυγες με συμπάθεια, όταν τα αδυσώπητα κύματα της ιστορίας τους έριξαν πάνω στους βράχους της Ελλάδας. Δεν υπήρξε συμπάθεια, δεν υπήρξε απάθεια, υπήρξε αντιπάθεια.». Για τους ίδιους τους πρόσφυγες, η επαφή με τους γηγενείς υπήρξε ένα τραυματικό πολιτισμικό σοκ.
Αντίστοιχα, σε πιο σύγχρονες εποχές της ελληνικής πραγματικότητας, ο ρατσισμός είχε νέο στόχο: τους Αλβανούς αλλά και τους «Ρωσοπόντιους» της δεκαετίας του 1990.
Μερικές δεκαετίες αργότερα βέβαια, οι ίδιοι οι στόχοι αυτής της ρατσιστικής συμπεριφοράς ή οι γόνοι τους, είναι οι πρώτοι που στρέφονται εναντίον των νέων αδύναμων του σύγχρονου κόσμου: πρόσφυγες και μετανάστες από Αφρική, Ασία και τις αραβικές χώρες. Από την εργασία μου με πρόσφυγες το 2015-2020, δεν θα ξεχάσω πως ακόμη και εντός των προσφύγων και αιτούντων άσυλο υπήρχε έντονος ρατσισμός μεταξύ τους. Για παράδειγμα, θυμάμαι πως σε αρκετές περιπτώσεις Σύριοι ήθελαν να έχουν προτεραιότητα στην υλική υποστήριξη έναντι άλλων ομάδων που θεωρούσαν κατώτερες, όπως οι Γεζίντι ή οι Αλγερινοί. Φαίνεται λοιπόν ξεκάθαρα αυτό που ξέρουμε δεκαετίες τώρα: ο ρατσισμός γεννιέται από την ανάγκη μας να αισθανθούμε σημαντικοί, δυνατοί και ξεχωριστοί. Αυτό μερικές φορές επιτυγχάνεται ακόμη και τη βία και την εξαθλίωση εναντίον όσων βλέπουμε ως αδύναμους.
Παγκοσμίως η εξαθλίωση πολλών πληθυσμών οι οποίοι μέχρι πρότινος ήταν εύρωστοι στη και θεωρούσαν τους εαυτούς τους ανώτατους σε σχέση με δισεκατομμύρια άλλους κατοίκους αυτού του πλανήτη, έχει δημιουργήσει πολλές εντάσεις αλλά και νέες έννοιες. Για παράδειγμα πολλοί ακροδεξιοί ανά το παγκόσμιο πλέον δεν ταυτίζονται με τον κλασικό νέοναζισμό αλλά με την πάλη ενάντια στη woke ατζέντα. Τι είναι woke; Πολύ καλό ερώτημα. Δεν νομίζω ότι μπορούμε να δώσουμε πολύ συγκεκριμένη απάντηση. Είναι οτιδήποτε θεωρεί ο οποιοσδήποτε συντηρητικός ότι του χαλάει την τάξη που έχει στο μυαλό του. Αυτή η τάξη μπορεί να πάρει πολλές μορφές. Κάποιοι συντηρητικοί θέλουν μια ομοιομορφία με ποιους μπορούν να συναναστρέφονται στην καθημερινότητά τους: μόνο συγκεκριμένο χρώμα στο δέρμα, μόνο συγκεκριμένη εθνικότητα, μόνο συγκεκριμένα φύλα. Κάποιοι άλλοι θέλουν να έχουν λόγο το σε ποιον θεό οφείλουμε να πιστεύουμε ως τον μόνο σωστό έναντι άλλων λανθασμένων ή ακόμη και το αν έχουμε δικαίωμα να μην πιστεύουμε σε καμία θεϊκή οντότητα. Τελευταία, πολύ της μόδας είναι να θέλουν να μπλέκουν τη μύτη τους στο κρεβάτι μας: να ξέρουν ποια άτομα μας έλκουν σεξουαλικά. Ακόμη πιο casual anti-wokers είναι μια άλλη τεράστια ομάδα πληθυσμού που θέλει να ελέγχει εάν εγώ κρατάω από το χέρι στο δρόμο μία Ελένη ή έναν Κώστα.
Κοινός παρονομαστής σε όλα αυτά είναι ένας: η απέχθεια στην ποικιλομορφία. Όλα είναι άσπρο – μαύρο. Η θα είσαι «δικός μας» ή «εχθρός» (έθνος, πολιτική κατεύθυνση κτλ). Η θα είσαι ο άνδρας που θα φέρνει χρήματα στο σπίτι και θα νευριάζει που και που ή θα είσαι γυναίκα που θα πλένει και θα σφουγγαρίζει ενώ προσέχει τα παιδιά στο σπίτι. Ή θα είσαι ετεροφυλόφιλος ή διεστραμένος. Τα πολλά χρώματα δημιουργούν ανασφάλεια. Ξέρω πως πρέπει να συμπεριφέρομαι εάν υπάρχει ένα σαφές πρότυπο για εμένα: έχω πέος, άρα έχω δύναμη, άρα βρίζω, δεν έχω καμία συναισθηματική εμπλοκή με τα παιδιά μου. Εάν εσύ τώρα μου λες ότι στο ενδιάμεσο θα πρέπει να έχω ανεπτυγμένη και συναισθηματική νοημοσύνη και να εμπλέκομαι επί ίσοις όροις στο νοικοκυριό μου και στο μεγάλωμα των παιδιών μου, έχω τόσα πολλά να διαχειριστώ που βραχυκυκλώνω. Αντίστοιχα, εάν όλοι έξω κρατάμε χέρια με ετεροφυλόφιλα άτομα, όλα είναι πιο απλά στο μυαλό μου: άνδρας + γυναίκα = σεξ = παιδιά = οικογένεια = μεγάλη φυλή. Εάν μου βάλεις στο οπτικό μου πεδίο και άλλα στοιχεία, χαλάει όλη αυτή η όμορφη τάξη και πρέπει να απαντήσω σε πολλά ερωτηματικά, ακόμη και εάν ποτέ κανείς δεν μου ζήτησε να καταλάβω, αλλά απλά να επιτρέψω την ύπαρξη ατόμων που δεν με ενοχλούν σε απολύτως τίποτα.
Νομίζω πως η εκλογή Τραμπ θα λειτουργήσει καταλυτικά για την είσοδο της ανθρωπότητας σε μια εξαιρετικά ασταθή περίοδο, μετά από μία μεγάλη οικονομική ανάπτυξη της Δύσης, αφαίμαξη των φτωχών κρατών και συσσώρευσης του πλούτου στα χέρια πολύ λίγων ατόμων παγκοσμίως. Ένα νέο ναζιστικό κύμα θα αρχίσει το ταξίδι του παγκοσμίως, απειλώντας να μας καταπιεί όλους, πετώντας μας σε εμπόλεμες καταστάσεις, υποδεικνύοντάς μας πάλι τους αδύναμους ως τους εχθρούς μας, ενώ στην ουσία οι εχθροί της ανθρωπότητας είναι λίγοι και συγκεκριμένοι: οι ολιγάρχες.
Ο δημοκρατικός κόσμος θα κληθεί να ενδυναμώσει για να αντέξει αυτό το κύμα. Ελπίζω να αντέξει…
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου