Τα Τέμπη δεν είναι απλά ένα έγκλημα, αλλά η ακτινογραφία του ασθενή που λέγεται Ελλάδα

Εάν ρωτήσεις 100 τυχαίους Έλληνες οι περισσότεροι από αυτούς (πάνω από τους μισούς, σύμφωνα μάλιστα ακόμη με φιλοκυβερνητικά ΜΜΕ) θα σου πουν ότι η χώρα βαδίζει στη λάθος κατεύθυνση. Αυτό δεν είναι σίγουρα τυχαίο εύρημα. Βέβαια, το τι εννοεί ο καθένας ως "λάθος κατεύθυνση", είναι διαφορετικό από άτομο σε άτομο. Για κάποιον η ιδιωτικοποίηση βασικών υπηρεσιών είναι λάθος, για κάποιον άλλο είναι απαραίτητο. Αλλά για κάποιο λόγο γίνεται πως οι απόψεις της πλειοψηφίας της ελληνικής κοινωνίας συγκλίνει στο ότι κάτι δεν πάει καλά.

Το έγκλημα του 2023 στα Τέμπη είναι ίσως η πιο χαρακτηριστική εικόνα του λόγου για τον οποίο πιστεύουμε ότι κάτι πάει λάθος σε αυτόν τον τόπο.

 

 

Τα Τέμπη δεν ήταν απλά ένα δυστύχημα, μια σύγκρουση δύο τρένων που τύχαινε να βρίσκονται στην ίδια γραμμή. Τα Τέμπη ήταν το αποτέλεσμα μιας σαπιλας της κοινωνίας σε πολλαπλά επίπεδα και μιας αλυσίδας γεγονότων και συνθηκών στην Ελλάδα που αναπόφευκτα θα κατέληγαν σε κάτι τρομακτικό όπως αυτό που συνέβη στην στοιχειωμένη κυλάδα.

Από πού να ξεκινήσει κανεις; 

- Από την συστηματική προσπάθεια να κλείσει αυτή η υπόθεση όσο το δυνατόν γρηγορότερα, όπως φαίνεται να συνέβη με το μπάζωμα, τις μισές εκθέσεις των "εμπειρογνωμόνων" και τις δημόσιες διασφαλίσεις του Πρωθυπουργού ότι "γνωρίζουμε τι ακριβώς μετέφεραν τα βαγόνια", λίγες ημέρες μετά το συμβάν;

-Από την ξαφνική εξαφάνιση βασικών στοιχείων γύρω από το ερώτημα του φορτίου των τραίνων; 

-Από την ξεδιάντροπη τοποθέτηση του Υπουργού Μεταφορών ότι "ντρέπεται" που οι εργαζόμενοι στα τραίνα λένε ότι υπάρχουν θέματα ασφάλειας, λίγες ημέρες πριν το δυστύχημα; 

-Από την αποκάλυψη ότι μεγάλο μέρος των προσλήψεων στην ιδιωτική εταιρία που διαχειρίζεται τα τρένα είναι από την περιφέρεια του Υπουργού Μεταφορών;

-Από την ιδιωτικοποίηση των τρένων;

-Από την πλήρη προστασία που προσφέρουν οι κυβερνητικοί βουλευτές σε όλα τα μέλη της Κυβέρνησης ώστε ποτέ να μην υπάρξει ουσιαστική διερεύνηση της ποινικής ευθύνης τους; 

-Από το γεγονός ότι οι ψηφοφόροι επανεξελεξαν τον τότε Υπουργό; 

-Από την ξεδιάντροπη επίθεση που δέχονται οι συγγενείς των θυμάτων από μελη της κυβέρνησης και στελέχη του κυβερνώντος κόμματος, βλέποντας πολιτική ή οικονομική εκμετάλλευση των νεκρών από τους ίδιους τους τους συγγενείς; 

-Από το γεγονός ότι η Hellenic Train δεν βλέπει λόγο να αποζημιώσει τους συγγενείς των εργαζομένων στην εταιρεία catering που σκοτώθηκαν με το σκεπτικό ότι δεν ήταν επιβάτες και άρα έχει υποχρέωση να τους αποζημιώσει η εταιρία που εργάζονταν; 

-Από την επίθεση που δέχεται η κα Καρυστιαννου, Πρόεδρος του συλλόγου θυμάτων των Τεμπών, από μέλη της εκκλησίας;

-Από την ισοπέδωση που επιχειρούν από την Κυβέρνηση, λέγοντας πως όποιος πάει στις διαδηλώσεις στηρίζει την Κωνσταντοπούλου; 

-Από την αήθη επίθεση από τρολ του διαδικτύου εναντίον οποίων βλέπουν συγκάλυψη;

-Από το γεγονός ότι από όλη αυτή την ιστορία υπήρξε μια μόνο παραίτηση ενός Υπουργού για τα μάτια του κόσμου;

Η οργή για το έγκλημα των Τεμπών είναι όχι απλά δικαιολογημένη, αλλά αυτονόητη για κάθε υγιή κοινωνία. Βασικός στόχος των συγκεντρώσεων είναι σαφώς η υποστήριξη των συγγενών των θυμάτων και η πίεση για ουσιαστική δικαιοσύνη, διερευνώντας όλους τους πιθανούς εμπλεκόμενους, όσο ψηλά και εάν βρίσκονται στην πολιτική σκηνή. Αλλά δεν νοείται αυτή η παλλαϊκή κινητοποίηση να μην έχει και μια πολιτική ανάγνωση. Η σαπιλα, ελάχιστο μέρος της οποίας περιγράφω πιο πάνω, δεν θα φύγει από μόνη της. Πρέπει εμείς να τη διώξουμε με τις πολιτικές μας πράξεις. Την ψήφο, τη διεκδίκηση, την αντίσταση.

Ραντεβού στις 28 Φλεβάρη λοιπόν. Η συμμετοχή όλων είναι μονόδρομος!